W tym roku do udziału w Noworocznych Impresji Muzycznych postanowiliśmy zaprosić Warszawski Kabaret Moralnego Niepokoju. Tuż po sobotnim koncercie (14.01) udało nam się porozmawiać z jednym z członków zespołu – Przemysławem Borkowskim.

Dom Kultury: Kto był inicjatorem powstania Kabaretu Moralnego Niepokoju?

Przemysław Borkowski: Trudno powiedzieć, większość dokumentów spaliła się w czasie wojny…

DK: Czy wobec tego pamiętasz wasz pierwszy występ komercyjny?

PB: Tak. Zagraliśmy kilka skeczy w jednym z programów telewizji Canal +. Pamiętam, że to wtedy zarobiłem na kabarecie pierwsze pieniądze. Miałem nawet pomysł, żeby je oprawić w ramkę i powiesić na ścianie, ale chyba w końcu wydałem je na alkohol. No cóż, byliśmy wtedy jeszcze studentami…

DK: Czy istnieje takie miejsce, w którym bardzo chcielibyście wystąpić, a nie mieliście dotąd okazji?

PB: W Polsce wystąpiliśmy już chyba wszędzie, zaliczyliśmy nawet występ na Wawelu, a ja prowadziłem kiedyś aukcję w Pałacu Prezydenckim w Warszawie. Ale od wielu już lat planujemy występ na Marsie. Jak na razie wszystko idzie dobrze.

DK: W jakim stopniu prezentowane przez Was skecze to drobiazgowo przygotowane teksty a w jakim sceniczna improwizacja?

PB: Nasze skecze to drobiazgowo przygotowana improwizacja.

DK: Czy przydarzył się Wam kiedyś występ zupełnie nieudany, podczas którego nikt się nie śmiał?

PB: Jasne. Było parę takich występów. Na przykład ostatnio w Strzyżowie… Żartuję oczywiście. Ale kiedyś występowaliśmy dla członków zarządu pewnej baaardzo dużej firmy z branży paliwowej. Nikt nie zaśmiał się ani razu.

DK: A z którego ze swoich skeczy jesteście najbardziej dumni?

PB: Zazwyczaj z tego, który aktualnie najlepiej idzie. Teraz jest to na przykład skecz pod tytułem „Córka”.

DK: Jak dużo czasu spędzacie w swoim towarzystwie?

PB: Jeśli jesteśmy w trasie to 24 godziny na dobę. Gdy mamy wolne, to staramy się udawać, że się nie znamy i że wzajemnie nie istniejemy. Czasami się to nie udaje i wtedy spotykamy się na imprezie albo na rodzinnym grillu.

DK: Jak udaje się Wam łączyć życie rodzinne z tak intensywną pracą artystyczną?

PB: Jakoś się udaje. Pracujemy w trochę innym rytmie niż pozostali ludzie, ale to nie znaczy, że mamy mniej od nich wolnego. Jeśli wyjeżdżamy na występy na kilka dni, to zazwyczaj potem mamy kilka dni zupełnie wolne. Jeśli tego wolnego jest zbyt dużo, zazwyczaj nasze żony zaczynają nam delikatnie sugerować, żebyśmy już gdzieś pojechali i nie przeszkadzali wszystkim łażąc bez celu po domu.

DK: Jaką publiczność lubicie najbardziej?

PB: Dokładnie taką jak w Strzyżowie. I wcale nie żartuję. Życzliwą, chętną do śmiechu i skorą do oklasków. Oj, chyba jeszcze do was wrócimy…

DK: O czym marzycie i czego można Wam życzyć w Nowym Roku?

PB: Mi można życzyć Nobla z literatury (wydałem ostatnio książkę – zbiór opowiadań „Opowieści Central Parku”), Robertowi Oskara za scenariusz, a Mikołajowi Oskara za aktorstwo. Rafałowi zaś najpiękniejszej dziewczyny w Polsce.

DK: Wobec tego niech Wam się spełni! Dziękuję za rozmowę.