30wrześniaw Domu Kultury „Sokół” odbył się wernisaż wystawy, którą zatytułowaliśmy „Afryka daleka, Afryka bliska”. Gośćmi honorowymi spotkania byli misjonarze ze Zgromadzenia Ojców Białych Misjonarzy Afryki, którzy wiele lat spędzili na misjach:O. Dariusz Zieliński, który w 2010 roku wrócił z Algierii, gdzie wyjechał po raz pierwszy w 1991 roku na dwa lata. Powtórnie udał się do Algierii w 1998 roku, tym razem na 5-cio letni pobyt. W 2003 roku wyjechał na 3 lata do Mali. W 2006 powrócił ponownie do Algierii i pracował tam aż do powrotu do Polski.

O. Antoni Markowskiprzebywał na misjach w Tanzanii. Od 2006 r. pracuje w Polsce. Jest redaktorem naczelnym czasopisma "Głos Afryki". Na wernisażu pojawił się również misjonarz pochodzący z Ugandy O. Otto Katto, który po ukończeniu studiów we Francji przez ponad 10 lat pracował na misjach w Mali. Od 2 lat jest w Polsce.

Ojcowie w niezwykle fascynujący sposób opowiadali o historii swojego zgromadzenia, które związane jest z kardynałem Karolem Levigierie – człowiekiem wielkiego serca, rozkochanym w Afryce. Przybył on do Algieru w 1867 roku. Przejęty panującą tam trudną sytuacją mieszkańców nie żałował, że musiał opuścić swoją diecezję. Jak sam później stwierdził, przyświecał mu wzór Abrahama, który usłyszał słowa: "Opuść swój kraj rodzinny i udaj się do ziemi, którą Ci wskażę". Słowa te zapadły głęboko w serce kardynała Lavigerie. Kiedy postanowił poświęcić całe swoje życie Afryce, powiedział: "Ja odpowiedziałem: ,,Tak” i przygotowuję się do wyjścia. Wiem, z czego rezygnuję; wiem również, iż mogę napotkać wielkie przeszkody, które mogą nawet pozbawić mnie życia. Lecz jestem przekonany, iż nie mogę zrezygnować z tego, czego Opatrzność wydaje się żądać ode mnie".
Jego wizja Kościoła w Afryce i działalności misyjnej na tym kontynencie była owocem licznych lektur Livingstone' a i innych badaczy Afryki oraz apostolskiego serca. Miasto Algier traktował jako bramę prowadzącą na kontynent afrykański, który zawsze oczekiwał światła Ewangelii. Do realizacji swojej wizji potrzebne mu jednak było narzędzie - zgromadzenie misjonarzy rozkochanych w tym kontynencie tak jak on. Najpierw zostało ono nazwane "Ojcowie Biali", z racji białych strojów (ghandura i burnus) przyjętych od mieszkańców Algierii, lecz później przyjęło nazwę: Zgromadzenie Misjonarzy Afryki. Obecnie jest ponad 1900 ojców i braci, a działalnością misyjną obejmują 24 kraje afrykańskie.

Do swoich duchowych synów, misjonarzy, udających się w głąb Afryki, mówił tak:

Pokochajcie Afrykę
za jej krwawe blizny niewolnictwa
za jej krzyki boleści
dochodzące z najdalszej przeszłości

Pokochajcie Afrykę
niegdyś chrześcijańską
pokochajcie za jej wielkich ludzi
za jej świętych

Pokochajcie Afrykę
nawet jeśli cierpicie
pokochajcie z wszystkimi jej plemionami
którym pewnego dnia
uda się złączyć w jeden lud

Pokochajcie Afrykę
z jej pamiątkami, legendami
z jej tradycyjną tolerancją i wiarą
z Jej stoickim spokojem
dzięki któremu trwa niewzruszona

Patriarchowie ukochali ją aż do kamieni Syjonu
które dla nich były symbolami tylu nadziei
podążając za ich przykładem
w Afryce umiłowałem wszystko:
Jej przeszłość, przyszłość
Jej góry, ziemię i jej niebo

            To dzięki opowieściom naszych wyjątkowych gości dotyczących Afryki i krajów, w których pełnią posługę misyjną mogliśmy chociaż trochę poznać ten kontynent. Dzięki nim także mogliśmy nauczyć się kilku słów w języku suahili, posłuchać pieśni w tym języku, które zaprezentował O. Otto Katto. Nasza ekspozycja prezentuje przepiękne, wielobarwne batiki, maski i różnorodne rzeźby przedstawiające figurki ludzi i zwierząt. Można zobaczyć tu instrumenty muzyczne, przepięknie rzeźbione krzesła, szkatułki na biżuterię, nakrycia głowy, torebki, przedmioty codziennego użytku i wiele, wiele innych cudowności. Oprócz prac plastycznych można zobaczyć Mieszkańców Afryki, tamtejszą przyrodę i architekturę w świetle obiektywu. Wyjątkowe zdjęcia prezentują życie codzienne ludzi, ich stroje, sposób podróżowania, przyrodę w takich częściach Afryki jak Zambia, Tanzania, Uganda.

Afryka, jak stwierdził o. Otto Katto, potrzebuje misjonarzy, potrzebuje ludzi, takich jak ja czy Ty. Ale żeby być blisko tego kontynentu trzeba go pokochać i „dać z siebie wszystko, by móc żyć pełnią. Afryka to nie tylko gorące słonce, uśmiech, prostota i wolność, ciągła walka o przeżycie, tradycje, zwyczaje, magia, niesamowite cierpienie, choroby, bieda, ale to przede wszystkim pokora i siła ludzi tutaj żyjących, co najbardziej mnie uderza od samego początku. Chcąc być z nimi, to trzeba albo ich pokochać, albo trzeba wracać do swego kraju…" To słowa siostry Dolores.

Czy można pokochać Afrykę, tych ludzi, tą kulturę? Odwiedźcie Państwo naszą wystawę, która wędrując po całej Polsce zawitała do Strzyżowa i przekonajcie się o tym sami.

1. Furtek – Dom Kultury „Sokół”